Wij weten het vaak ook niet.

Veel founders van bedrijven zullen het herkennen. Zeker founders die als vanzelfsprekend in de rol van CEO terecht zijn gekomen. Of misschien ook wel helemaal niet en is het echt iets van mij, en mij alleen.

Maar ik, ik weet het vaak ook niet.

Want ik doe het vaak ook voor het eerst.

Talloze situaties kan ik me nog herinneren. Mensen kijken naar jou. Jij bent toch de CEO? Jij zult het wel weten. Nou dan moet ik je teleurstellen gaf ik dan vaak terug: maar ik weet het ook niet. Ik doe dit ook voor het eerst.

Natuurlijk is het logisch. Jij hebt de rol van eindbaas. En dan kijken mensen vaak naar jou. Zeker als je ook nog eens vanuit nature graag de leiding pakt, altijd een woordje klaar hebt en gezegend bent met een mentaliteit dat het uiteindelijk altijd wel goed komt.

Maar in heel veel gevallen wist ik het ook niet. En dat is lastig voor mensen. En vaak ook voor jezelf.

Als je nieuwe bedrijven start, in sectoren die je niet goed kent (daar heb ik nog wel eens een handje van) dan hoort dit erbij. En ik vind het heerlijk. Het is volop leren, vooral van andere mensen. Want dat is mijn manier van leren. Obseren, praten en heel veel luisteren. Totdat je voelt in je buik dat je weet wat je moet doen.

Maar ik kan niet ontkennen dat het ook echt lastig is. Zo zocht ik bij srprs.me een COO. Iemand die de volledige operatie op zich zou kunnen nemen. Dat is wat ik wist, niet veel meer. En ik wilde graag dat hij beter was dan mij op dat vlak. Zodat het voor het hele team een grote stap voorwaarts was. Maar hoe zoek je zo iemand? Dan krijg je dus dit soort gesprekken als je op onderzoek uitgaat:

  • Wat is de rolomschrijving? Is COO niet voldoende?
  • Wat vind je belangrijk in een persoon? Dat had ik toch al gezegd, meer weet ik niet.  
  • Wat worden exact zijn taken? Eeuuh. Je hebt 2 soorten COO’s. Ow, echt?
  • Heb je een salaris in gedachten? Wat kost zo iemand eigenlijk?

Zeker in het begin voel je je onzeker. Mensen kijken je aan alsof je hun tijd zit te verspillen. Althans zo voelt het hè. Maar mensen helpen graag. En als je open bent, veel vragen stelt en blijft luisteren dan ga je leren. Er ontstaan patronen. En krijg je een steeds beter beeld van wat je wel of niet wilt. En zo, uiteindelijk komt je tot een beslissing. Ik in ieder geval.

Ieder zijn rol.

Wat doen we eigenlijk met de noodtelefoon? Er zou toch eigenlijk een reiskostenvergoeding moeten komen. Denk dat je dat deze markt iets voor ons zou kunnen zijn? Een hond op kantoor, mag dat eigenlijk?

Als founder in een groeiend bedrijf ben je in het begin met alles bezig: een duizendpoot. En dat is ook prima. Maar naarmate de organisatie groeit kun je hopelijk veel meer dingen bij andere mensen neerleggen. Die dat soort vraagstukken veel leuker vinden om op te lossen.

Want uiteindelijk wilde ik als founder gewoon zoveel mogelijk reizigers blij en meer onbevangen maken met een te gek product. En dat met een groep enthousiaste mensen. Niet meer dan dat.  

Probleem voelt hetzelfde, de impact is anders.

Als ik iets geleerd is dat een probleem een probleem is, alleen de impact is anders. Over 3 maanden de salarissen niet meer kunnen betalen van 50 mensen voelt hetzelfde als dat ene belletje naar die ene leverancier 20 jaar geleden dat we zijn factuur nu even niet konden betalen. Ik lag er net zo wakker van. Alleen de impact is anders.

Dit is iets wat echt niet vergeten mag worden en het helpt me altijd om dingen in perspectief te zetten. Voor mezelf en voor anderen.

Als je een bedrijf start weet dan dat je 80% van de tijd bezig bent met het oplossen van problemen waar je vaak het antwoord vooraf niet op weet. En dat het hartstikke leuk kan zijn. En soms ook mega stressvol. Zie het als een proces. Iedere keer een stapje verder. Want je kunt er maar beter van genieten.

En wees gerust. Het is niet erg om niet te weten. Je mentaliteit om het op te willen lossen is veel belangrijker.