Weet je zeker dat je Hotel Wonderland wilt realiseren?

Ik zit in een moeilijke fase met Hotel Wonderland.

Voor wie het even gemist heeft: ik werk met Michel en Tristan aan de realisatie van het eerste en grootste onderdompeltheater van Nederland. 4.000 m2, 10 acteurs, 40+ interactieve installaties, 3 horeca punten. Lees: echt te gek.

Nou, wat is er aan de hand dan?

Om dit project te realiseren hebben we een investering nodig van € 1,7 miljoen. Dat is een hoop geld. Een hele hoop geld. We voeren sinds 4 maanden heel veel gesprekken met potentiële investeerders. Er is veel enthousiasme, dat is fijn. De eerste investeerders zijn zelfs al ingestapt. Maar mensen zijn ook voorzichtig, ze wachten af. En dat begrijpen we, heel goed zelfs.

Want is het wel verstandig om in deze tijd zo’n plan te gaan realiseren? In een sector die zo ongelofelijk hard geraakt wordt. Zijn er voldoende mensen bereid om in ons plan te geloven en mee te investeren? En wat doet Covid-19? Niemand weet het, wij ook niet.

Maar wat ik wel weet is dat Hotel Wonderland er moet komen. Juist nu. Juist in deze tijd. Hotel Wonderland herinnert haar gasten aan hoe mooi en wonderlijk onze wereld eigenlijk is. En dat, dat hebben we in deze tijd meer dan ooit nodig.

En daarom moet het er komen. En daarom gaat het er komen. Maar mijn hoofd stribbelt soms wat tegen. Want hoe dan? Hoe gaan we het voor elkaar krijgen om de volledige investering rond te krijgen? Hoe houden we momentum van nu aan de opening volgend jaar zomer? En hoe krijgen we alle lijntjes bij elkaar? Dit project is zo groot.

veldhuis-kemper-quote-ravijn.jpg


Daar komt bij dat we op z’n zachts gezegd de tijd niet mee hebben. Met het aantal mensen dat twijfelt of ik dit wel zou moeten doen kan ik inmiddels de Arena vullen. Maar dat zeiden ze bij srprs.me ook.

En zij voelen niet wat ik voel. Die onuitwisbare behoefte om te laten zien dat het wel kan. En dat als je iets echt wilt, dat het kan. Nu, misschien juist wel nu. Het is een soort mega bewijsdrang. Aan mezelf en aan de wereld.

Terwijl ik dit artikel schrijf wacht ik op mijn oudste dochter. Ze heeft theater-, dans- en muziekles, 2 uur per week in de topklas. En ze vindt het fantastisch. Dit is ons vaste momentje per week. Samen naar toneel. Ik wacht op haar, zij zingt en danst alsof haar leven er vanaf hangt. En iedere week komt ze met een net iets grotere glimlach uit de les.

Ze inspireert me. Zoals ze al zo vaak heeft gedaan. Een aantal  weken geleden kwam ze nieuw in deze groep. En ze vond het spannend. Maar ze ging ervoor. Zoals alleen zij echt voor iets  kan gaan. Voor 200%. En kijk hoe blij ze is.

Ja, ze inspireert me. Want niemand heeft gezegd dat het makkelijk ging worden. Maar ook ik ga ervoor. Zoals ik altijd voor dingen ben gegaan. We gaan die investering fixen en zetten alternatieve scenario’s neer die het hoofd moeten bieden aan de problematiek van momentum, corona en investeringen.

Want Hotel Wonderland gaat er komen.