Hotel Wonderland stopt; tijd voor een volgende stap.
5 min read

Hotel Wonderland stopt; tijd voor een volgende stap.

Hotel Wonderland stopt; tijd voor een volgende stap.

En dan, na bijna 1.000 dagen Hotel Wonderland, is de eindstreep toch echt in zicht. Het project dat begon als een gedeelde droom van Tristan, Michel en mij, ligt op dit moment onder de veilinghamer. Want inmiddels weten we zeker dat voor Hotel Wonderland het doek definitief is gevallen.

Het huidige klimaat in theaterland, de angst voor nieuwe Corona-maatregelen en een dreigende recessie maken een vervolg nagenoeg onmogelijk. De afgelopen maanden werkten we ons bovendien uit de naad voor een crediteurenakkoord. Als we faillissement kunnen voorkomen, kan de overheidssteun voor de cultuursector alsnog bij onze schuldeisers terechtkomen; alsnog doorstarten is binnen dit akkoord eenvoudigweg geen optie. Het goede nieuws is dat we, na 4 maanden hard werken, heel heel dichtbij een volledig akkoord zijn.

Daarmee is ook voor mij het moment gekomen om weer vooruit te kijken. En dat is best spannend, want wanneer is het juiste moment? We zitten immers nog in het laaste staartje van de afronding. Hoe gaat iedereen reageren? Er zijn heel veel mensen die ons steunen maar natuurlijk zijn er ook mensen waarbij de pijn nog echt heel hoog zit. En, hoe ga je het vertellen?  

Vragen, vragen vragen. Maar zoals met alles weet je gewoon wanneer het moment is gekomen om ze te beantwoorden. Voor mij is dat nu.

Drie ingelijste foto's.

Op vaderdag kreeg ik drie ingelijste foto's van Anniek. Foto's van Anne, Daan & Linde, genomen tijdens de eindscene in Hotel Wonderland. Vol spanning en overrompeld door alle indrukken staan ze op het punt hun keuze te maken voor de "known" of "unknown".

Als geen ander voelen ze waar Hotel Wonderland om draait. Kinderen hoef je niet uit leggen hoe verbinding werkt en al helemaal niet hoe mooi en betoverend onze wereld is. Dat weten ze gewoon. Het is die onbevangenheid waarmee we allemaal worden geboren. Jammer toch dat we het zo vaak uit het oog verliezen?

Kinderen hoef je niet uit leggen hoe verbinding werkt en al helemaal niet hoe mooi en betoverend onze wereld is. Dat weten ze gewoon.

Toen ik de foto's zag voelde ik me trots. Ik had op dat moment van alles kunnen voelen, maar ik voelde trots. 100% trots. Een heel mooi moment om te ervaren. Maar de andere kant was er ook ook. Waar mijn hart zich vulde met deze positieve emotie vertelde mijn hoofd me dat ik dit misschien wel niet zou mogen voelen.

Het was immers nog geen zes weken geleden dat we hadden moeten besluiten om de show stil te leggen. We waren letterlijk aan het afbreken wat we zo zorgvuldig hadden opgebouwd. Er was veel onbegrip & frustratie bij iedereen die nog iets van ons tegoed had. Heel begrijpelijk en ik probeerde er, gesprek voor gesprek, echt voor iedereen te zijn. Dat kostte ontzettend veel energie. Mensen zo moeten teleurstellen is iets verschrikkelijks. Ook al lag de oorzaak voor het over-overgrootste gedeelte buiten onszelf.

De verwijten.

Natuurlijk heb ik vaak gedacht of we ons iets te verwijten viel. Alle twijfel die ik daarover voelde heb ik de afgelopen maanden aan talloze mensen voorgelegd die veel meer ervaring hebben dan ik.

Hadden we het anders kunnen doen? Hebben we fouten gemaakt? Dit zijn alle details, zie je iets dat niet goed is gegaan? Het antwoord kwam steeds hierop neer: jullie hebben vooral heel veel domme pech gehad. Met de timing van de lockdown, met het moment van heropening, met de groeiende onzekerheid in de wereld. Ik durf dan ook echt te zeggen dat ik mezelf niets verwijt.

Ok, misschien hadden we nooit moeten starten, vorig jaar zomer; maar op dat moment zei iedereen met volle overtuiging ja; we hadden het ergste van Corona immers gehad...  

Trots, verdriet & dankbaarheid.

En dus overheerst vooral de trots. Omdat het wél is gelukt een show neer te zetten die een paar duizend gasten echt wat heeft gedaan. Ik ben trots op de reis die we samen hebben doorgemaakt met de bijna 40 collega's. En ik ben super trots op mezelf, dat ik zo van die reis heb genoten.

Maar natuurlijk is er ook verdriet. Verdriet van al het werk, alle energie en alle liefde die verloren is gegaan voor de tientallen mensen die zoveel hebben gegeven om van Hotel Wonderland een succes te maken. Ik baal ontzettend van de grote financiele scheur die ik zelf heb opgelopen. Maar ik baal net zo hard voor de mensen die in dit project geloofden en hun eigen geld in ons geinvesteerd hebben. Ik ben verdrietig dat onze droom zo ruw uit elkaar gespat is. Een droom waar we met z'n allen zo keihard in geloofden.

Maar ik ben ook dankbaar. Voor de talloze uren met Michel en Tristan en de talloze gesprekken die we voerden over wie we zijn en wat we willen creëren. Ik ben dankbaar voor alle mensen die ik heb mogen leren kennen: makers, collega’s, investeerders, partners en iedereen die voor mijn gevoel zomaar aan kwam waaien om te helpen onze droom te realiseren.

Zelfs voor de laatste vijf maanden, die enorm heftig waren, ben ik dankbaar. Ik heb ontzettend veel geleerd en ben trots dat we de enige juiste weg hebben gekozen. Geen faillissement maar op jacht naar een crediteurenakkoord om er zoveel mogelijk uit te halen voor de mensen die zoveel voor Hotel Wonderland hebben gegeven.

Opnieuw heb ik geleerd dat moed en kwetsbaarheid echt loont. Tientallen keren heb ik me heel klein gevoeld. Als er een mail met een vervelende boodschap uit moest. Als ik met trillende vingers een nummer draaide van iemand met wie ik wist dat het een moeilijk gesprek ging worden.

Want net als altijd besloten we ook in dit proces ons echt kwetsbaar op te stellen. Het is onze natuurlijk habitat. Eerlijk en open communiceren, steeds opnieuw en naar iedereen. Geen verborgen agenda’s, trucjes of weglopen. Het vergde al onze moed en kwam soms letterlijk uit de tenen, maar we gingen het steeds opnieuw weer aan. En keer op keer bleek hoe waardevol dit voor het proces bleek te zijn. Het maakt dat ik nu durf te zeggen: dit is (tot nu toe) zo goed gegaan als je had mogen hopen in deze omstandigheden.

It's the journey that counts.

Het schrijven van dit artikel is voor mij een manier om dit project goed af te hechten. Dat is belangrijk als je zo iets groots hebt opgestart.

Nu is het tijd om naar voren te kijken. Voor mijn even geen nieuw bedrijf of een zelf geïnitieerd groot avontuur maar freelancen en meebouwen aan de dromen en plannen van anderen. Daarnaast coach ik al een tijdje ondernemers en geef ik met regelmaat keynotes met als onderwerp 'wat zou er gebeuren als je je klanten als vrienden zou behandelen'. Voel je vrij om contact op te nemen als ik je kan helpen.

Ik heb mijn cadeaus voor vaderdag inmiddels opgehangen boven mijn werkplek thuis. Elke dag kijk ik er even naar. En elke dag voel ik dezelfde tots als toen ik ze kreeg met vaderdag en geniet ik van de reis die ik aan het maken ben. Hoe moeilijk soms ook.

📭