Vertrouwen is eigenlijk de basis van samen dingen doen, toch? In een relatie, met vrienden, met collega's, met zakelijke contacten. Het geeft zekerheid, het gevoel van dat het goed zit. Het maakt ons een stuk rustiger.

Iemand anders krijgt de schuld

Weinig mensen zullen het met me oneens zijn. Gelukkig maar. Toch blijkt dat er in de praktijk vaak het tegenovergestelde gebeurt. Heel veel dingen die we doen, zijn erop gericht om iemand ergens op vast te pinnen. Zodat, als het ooit fout mocht gaan, we iemand anders de schuld kunnen geven. Een rare vorm van zekerheid zoeken eigenlijk. Een vorm die helemaal niet nodig zou hoeven zijn.

Een raar verhaal...

Een jaar of zes geleden heb ik eens € 20 gegeven aan een vreemde man op straat. Hij vertelde me dat hij om de hoek woonde en voor een spoedgeval met de trein naar Centraal moest. Hij wist waar ik woonde en zou het geld de volgende dag door de brievenbus gooien. Pas toen ik het verhaal aan een vriend vertelde, bedacht ik me dat ik eigenlijk niets van hem wist. Lang heb ik gehoopt dat hij het geld alsnog langs zou brengen maar ik ben bang dat dat em niet meer wordt. Jammer, maar het zou me zo weer kunnen gebeuren. Ik heb er niets van geleerd. Ik weiger om door dit soort situaties mijn vertrouwen in mensen op te geven. Er zijn zoveel meer mensen die het geld wel terug zouden brengen. Ik heb gewoon pech gehad.

Twee euro voor een rolstoel

Daarom vind ik het ook zo vreemd dat je in een rolstoel bij het ziekenhuis een 2 euro munt moet stoppen voor je het mee kunt nemen. Als je de stoel al zou willen stelen dan is 2 euro nog steeds een koopje? En stel je voor dat je in alle haast een rolstoel nodig hebt en je nergens een 2 euro munt kunt vinden. Natuurlijk schieten mensen daarvan in de stress. Wie maakt deze keuze terwijl je weet dat het merendeel van de mensen de stoel gewoon netjes terug op zijn plaats zet? Hans Sibbel stelde in één van zijn conferenties voor dat we inbrekers juist moeten stimuleren naar binnen te gaan. De grootste nachtmerrie van een inbreker is immers dat hij ergens niet meer uit kan. Dus als hij weet (met wat voor techniek ook) dat hij niet meer naar buiten kan, dan laat hij het wel om überhaupt in te breken. Best een interessante visie, niet?

Wat nou handtekening, we hebben toch een afspraak?

Voor mij is dit zakelijk niet anders. Als vertrouwen in je DNA zit kun het niet anders dan dat je dat ook zoveel mogelijk in zakelijke situaties doortrekt. Laatst veronderstelde een nieuwe klant dat wij vast niet zonder orderbevestiging zouden beginnen. Natuurlijk wel! Alsof die ene handtekening mij een extra garantie biedt dat alles goed komt. We hebben toch een afspraak? Dat geldt ook voor algemene voorwaarden. We hebben lang gezocht naar iemand die onze algemene voorwaarden in vier heldere artikelen kon of wilde schrijven. Gewoon, dat iedereen ze snapt, zonder onredelijke dingen. Het komt nog wel eens zover dat we het zonder doen. Als je je moet beroepen op de dingen die in je algemene voorwaarden staan, is het toch al te laat.

Een verzekering biedt zekerheid, echt?

Hoe anders is het met verzekeringen? De kans dat er bij ons in het pand ooit uitbetaald wordt is zeer klein volgens mij. Eigenlijk zouden wij op alle deuren sloten moeten hebben, een pasjes systeem zodat we weten wie binnen is. En al helemaal niet moeten twitteren dat we nieuwe macbooks hebben gekregen. Zie je het al voor je? Dat past totaal niet bij ons en onze mensen. Dat staat haaks op hoe we denken. Dan maar niet, pech gehad.

Je hebt een keuze

Wat ik niet wil zeggen is dat je roekeloos moet zijn. Dat is het tegenovergestelde. Je hoeft dingen niet uit te lokken. Maar kijk eens naar alle procedures, regels en formulieren die zijn opgezet om te voorkomen dat mensen ergens misbruik van maken. Misschien is vertrouwen geven wel de basis om dit op te lossen. Je krijgt wat je geeft immers. En natuurlijk stoot je je hoofd wel eens. Maar hé, om daar je vertrouwen nou voor op te geven gaat wel wat ver of niet? toffe foto: yewenyi