Altijd leuk om te experimenteren met wat we populair kuddegedrag noemen. Zo waren we laatst op een conferentie en wilden we graag onze jas kwijt. Aangezien we zo snel geen kapstok konden vinden, niet dat we goed gezocht hebben, was het tijd voor een klein experiment.
Je legt je jas neer op een plek waarvan je weet dat het eigenlijk niet kan en je wacht tot er een hele stapel jassen liggen. Want dat gaat namelijk vanzelf. Mensen kijken eerst even raar zo van: hier moeten de jassen? Maar leggen vervolgens de jas er gewoon bij. En als je dan toch in ‘the flow’ zit, datzelfde nog eens doen met je koffiekopje. Resultaat: in no-time 8 kopjes bij elkaar waarvan iedereen eigenlijk vindt dat ze er niet horen.
Zullen we afspreken dat we met z’n allen foto’s gaan maken dit soort experimenten en hier een boekje van uitbrengen? Das toch gaaf!
Related posts:
Ja cool! Ik doe mee :)
Hey Raymond,
Ik heb zelf een soort aangeboren reflex om nét niet te doen wat de kudde doet en dat heeft soms voordelen.
Je kan elke morgen de kuddegeest ‘at work’ aanschouwen op de Boomsesteenweg, een drukke verbindingsweg tussen Brussel en Antwerpen.
Ik zal even wat context geven. Vanaf Brussel tot in Aartselaar is dit een soort autoweg met 2 rijvakken in elke richting. Vanaf Aartselaar komt daar aan elke zijde parallel een weg bij. Op de hoofdweg mag je 90 km / uur rijden, op die zijweg echter maar 70 km / uur.
En je kan het al raden: elke morgen staat iedereen op die theoretisch snellere middelste weg netjes in de file terwijl die zijwegen vrijwel onbenut blijven.
Btw: je blog ziet er goed uit. Houden zo!
@edwin. Wat leuk dat je reageert. en dank je wel voor je compliment.
Inderdaad ook echt een schitterend voorbeeld van kuddegedrag in de praktijk. Had niet gedacht dat dit in België ook zou gebeuren ;-)
Raymond,
Ja hoor, ook in België doen we daar aan mee. :)
Ik vind kuddegeest soms een beangstigend iets.
Enkele jaren geleden was ik met een leuke vriendin in Antwerpen. We daalden af naar de metro en van op een afstand van zo’n 50 meter zag ik een kronkelende man op de grond liggen.
Er waren best veel mensen in de buurt, maar niemand ontfermde zich even over die man. Waarschijnlijk omdat die er wat marginaal uit zag.
Misschien had hij wel een epilepsie aanval of iets anders, het hield mij niet tegen om te vragen of alles in orde was.
En wat gebeurde er? Plots kwamen de mensen wél kijken wat er scheelde, betoonde ze empathie etc.
Met die man was overigens alles in orde, die zat gewoon met Lucy in the sky. :)